Op 6 mei maakte Ahold Delhaize bekend dat Frans Muller in april 2027 terugtreedt als ceo. Op zichzelf geen verrassing: de succesvolle Muller bereikt dan de pensioengerechtigde leeftijd. Opvallender was dat de onderneming direct zijn opvolger presenteerde: Thierry Garnier, voormalig topmanager binnen Carrefour en sinds 2019 ceo van de internationaal opererende doe-het-zelfretailer Kingfisher.

Met die keuze haalt Ahold Delhaize opnieuw een externe bestuurder van Franse komaf binnen voor een sleutelpositie. Dat is opmerkelijk, omdat de onderneming operationeel al jaren sterk presteert. Zowel Albert Heijn, Delhaize als de Amerikaanse activiteiten behoren tot toonaangevende supermarktketens in hun markten. Juist daarom roept de keuze voor een externe kandidaat vragen op over de koers waar de raad van commissarissen op voorsorteert.

De afgelopen jaren leek er namelijk een logische interne route richting het ceo-schap te ontstaan. Eerst gold Wouter Kolk, voormalig topman van Albert Heijn en Ahold Delhaize Europa & Indonesië, als voornaamste kroonprins. Toen hij in 2024 vrij plotseling vertrok, lag een verdere doorgroei van Marit van Egmond, zeer succesvol directeur van Albert Heijn, voor de hand. In plaats daarvan koos Ahold Delhaize verrassend genoeg voor Claude Sarrailh, afkomstig van Carrefour (net als Garnier).

Inmiddels vertrekt ook Sarrailh alweer, ditmaal naar de Italiaanse supermarktketen Esselunga. Daar bleef het niet bij. Onlangs maakte ook Jerry Fleeman, topman van Ahold Delhaize USA, een overstap, naar discountketen Dollar General. Daarmee zijn in korte tijd meerdere ervaren interne bestuurders vertrokken of op een zijspoor geraakt.

Dat hoeft geen crisis te betekenen, maar het voedt wel de indruk dat de onderneming structureel kiest voor externe vernieuwing boven interne opvolging. Voor managers binnen Albert Heijn, Delhaize en de Amerikaanse ketens kan het wrang voelen dat succesvolle Ahold Delhaizemanagers worden gepasseerd ten faveure van bestuurders van buitenaf. De vraag is vooral waarom het hoofdbestuur en de rvc zo dwepen met managers met een Carrefourverleden, te meer omdat Carrefour de afgelopen decennia weinig successen heeft laten zien.

Wellicht wordt er een ander schaakspel gespeeld. De Europese foodretail consolideert verder, terwijl de prijsdruk van discountgiganten als Aldi en Lidl onverminderd hoog blijft. Schaal en synergie zijn noodzakelijk om overeind te blijven. Dan zijn persoonlijke lijntjes met ketens als Carrefour en Tesco aantrekkelijk voor commissarissen, die daarin een gewenste strategische stap zien. Tenslotte bestaan er weinig synergiën tussen de Europese en Amerikaanse activiteiten en zou de verkoop van Ahold Delhaize USA een fors overnamebudget voor Europa kunnen opleveren.

De komende jaren zal moeten blijken of Ahold Delhaize met Garnier voor een buy-and-buildstrategie in Europa kiest of dat de business wordt gecontinueerd zoals deze nu is. De vraag die bij mij blijft hangen, is echter: hadden mensen als Wouter Kolk, Marit van Egmond of Sander van der Laan dit niet minstens net zo goed of beter gekund?

Foto: Shutterstock

Meer EFMI Columns:

• Suikertaks heeft bittere nasmaak

• Een race naar de bodem

• Doe eens wat slims met al die data!

• Ozempic: potentiële gamechanger in food

• 7 op de schaal van Richter?

• De bio-sector maakt de foodsector sympathieker

• Picnic: bodemloze put of toekomstige retail-ster?

• Eigenwijs, vervolg

Op de hoogte blijven?
Wilt u periodiek geïnformeerd worden over nieuwe onderzoeksartikelen, columns, EFMI-studies en EFMI-kennisevents? Laat dan hier uw gegevens achter: